Było to jak na farsalskim polu. Ranni,

Ohydni,

Konali na brzegach rowów,

Tam kędyśmy razem wrócili oboje

                           Z Psychą, moją duszą



I rzekłem jej: "Nieprawdaż?" I rzekłem jej:

"Te łuki, jakże w gruz padają! te łupy, co za łachmany!

Ach! przeklęte były nasze bronie i przeklęte

Nasze sztandary!

                           Psyche, moja duszo".



Było to jak w czyśćcu, gdzie mary rozpaczliwe

Obmywały czoła splamione

I wykręcały palce

Tam, kędyśmy razem wrócili oboje

                           Z Pychą, moją duszą.



I rzekłem jej: "Nieprawdaż?" I rzekłem jej:

"Ach! te potępieńce, które żal wciąż goni,

W rajskie, pachnące kwiaty

Któż zdoła przemienić?

                           Psyche, moja duszo!"



(J.Mor?as)


Tysiące gwiazd przychylnych! o trofea dziwy,

Zdobyte w bojach, które światło z mrokiem toczy,

Bądźcie nam jako bogiń opiekuńczych oczy,

Teraz kiedy Zachodu zgiełk umilkł burzliwy!



O Gwiazdy! rozlewajcie nam z niebios spokojnych,

Gdzie lśnią wasze kielichy jak lilie o wiośnie,

Promienistą woń waszych balsamów upojnych,

I sprawcie, by nam łona zadrżały radośnie!



Owiewajcie jasnością ciała nasze z gliny,

Wsiąknijcie zdrowiem w członki strudzone wśród bitwy,

A ręce nasze lampę zapalą modlitwy

W ogniskach, skąd nimb jasny biorą cherubiny!



O Gwiazdy! uroczyste szeptajcie zwierzenia

O skarbach boskich, skrytych głęboko w niebiosach,

A będziem mieli szczęścia wzruszenie w swych głosach

I, natchnieniem wezbrane, zabrzmią nasze pienia!



W seraficznego Ognia rozgrzane płomieniu,

Serca nasze odpędzą chuć zdrożną i winę:

O Gwiazdy! odwiedzajcie dusz naszych dziedzinę,

Gdzie Anioły wygnane żyją w zapomnieniu!



A kiedy nam rozkażą wyższe Przeznaczenia

Zstąpić z zamkniętym okiem w śmierci głuche doły,

Gwiazdy niebios pogodnych! w blask zmieńcie popioły,

I chrońcie od nicości Umarłych wspomnienia!