Było to jak na farsalskim polu. Ranni,

Ohydni,

Konali na brzegach rowów,

Tam kędyśmy razem wrócili oboje

                           Z Psychą, moją duszą



I rzekłem jej: "Nieprawdaż?" I rzekłem jej:

"Te łuki, jakże w gruz padają! te łupy, co za łachmany!

Ach! przeklęte były nasze bronie i przeklęte

Nasze sztandary!

                           Psyche, moja duszo".



Było to jak w czyśćcu, gdzie mary rozpaczliwe

Obmywały czoła splamione

I wykręcały palce

Tam, kędyśmy razem wrócili oboje

                           Z Pychą, moją duszą.



I rzekłem jej: "Nieprawdaż?" I rzekłem jej:

"Ach! te potępieńce, które żal wciąż goni,

W rajskie, pachnące kwiaty

Któż zdoła przemienić?

                           Psyche, moja duszo!"



(J.Mor?as)


Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni

Ciemnobłękitne fiołki o powiewnej woni,

Niestety, o! Cerery córko, nie wiesz wcale,

Iż ciemny Pluton dąży za tobą zuchwale.

Znieść miana bezpłodnego nie ma już ochoty:

Wenus tymi samymi zraniła go groty,

Jakimi trafia celnie w głębi leśnych cieni

W plemię ptaków i szybko-biegnących jeleni

O, słuchaj krzyków boga! Pod potężną dłonią

Dęba stają rumaki, co od światła stronią, 

Łamiąc swymi kopyty chylące się trzciny

W moczarach, które żywią zdroje Kamaryny.

W tych pieczarach łka Henna, wszech-kwiatów rodzica,

A Cjana swe wody łzami jej podsyca.

Wśród bladych nieboszczyków wnet ty będziesz panią

I Junoną podziemną, władnącą otchłanią.

I oto życie nagle, zgiełkiem swego znoju,

Naruszy nicość w grobów zamkniętą spokoju,

I odtąd wciąż na próżno nieszczęśliwe cienie

Z letejskich nurtów będą piły zapomnienie.



(J.Mor?as)