Było to jak na farsalskim polu. Ranni,

Ohydni,

Konali na brzegach rowów,

Tam kędyśmy razem wrócili oboje

                           Z Psychą, moją duszą



I rzekłem jej: "Nieprawdaż?" I rzekłem jej:

"Te łuki, jakże w gruz padają! te łupy, co za łachmany!

Ach! przeklęte były nasze bronie i przeklęte

Nasze sztandary!

                           Psyche, moja duszo".



Było to jak w czyśćcu, gdzie mary rozpaczliwe

Obmywały czoła splamione

I wykręcały palce

Tam, kędyśmy razem wrócili oboje

                           Z Pychą, moją duszą.



I rzekłem jej: "Nieprawdaż?" I rzekłem jej:

"Ach! te potępieńce, które żal wciąż goni,

W rajskie, pachnące kwiaty

Któż zdoła przemienić?

                           Psyche, moja duszo!"



(J.Mor?as)


Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem,

Kwiatem wyrosłym w ciszy cudnych łąk...

Oh! jakżem smutny! ale smutek - grzechem,

I oto uśmiech mam w łkaniu mych mąk!...



Czy z tobą jeszcze raz kiedy się zobaczę?

Ludzie się garną do tajemnic wrót:

Jedni znów pójdą na losy tułacze,

Inni już marzą w blasku dobrych cnót...



Lecz ja? lecz moja dusza? moje losy?

O ty wszechwiedna! cos mi o nich mów:

Usta twe moje całowały włosy -

Niech z ust twych wyjdzie dźwięk proroczych słów!



Niech wiem, czy w tobie znajdę kraj ów złoty,

Kędy, po przejściu wszystkich ludzkich dróg,

Miłości mojej rozbiję namioty,

A smutek życia legnie u mych nóg?



Czy też, samotnie, z losami w rozterce,

Uczuję śmierci tajemniczy wiew? -

A noc mi księżyc położy na serce,

A glisty ziemi wyssą moją krew?...



Milczysz...twe oczy, wpatrzone w przestworze,

Próżno badają niezmierzoną dal...

Chustką powiewasz już...Na pełne morze

Wypływają, łodzi, powiernico fal!



Ale z powinnością wiedz: zawsze i wszędzie,

Czy tronem będziemy my, czy grobem świat,

W smutnym istnienia mroku świecić będzie

wspomnienie twoje - cichy ognia kwiat...