Więc ciągle twoje oczy liczą fiołki leśne

- Jeden, sto, potem tysiąc - daleko od dróg?

I nie pozwolisz nigdy, bym kołysać mógł

Jak na huśtawce, ciebie, pogrążoną we śnie?



Jesteś żywym obrazem między paletami

Ułożonymi z kwiatów - bzów i georginii,

Co światłością park zdobią. Tam głos ludzki ginie,

Aby łkał strumień, co wciąż odbiciem nas mami.



Niebo błękitne, niebo kwitnie motylami;

Powiedz, krzykniemy smutkom twoim: "Z jaskółkami

Uciekamy daleko, daleko w marzenie?"



Jak za ten pocałunek, co tak wzruszający,

Bo najprawdziwszy w świecie, nie dziękować słońcu,

Że Rosarium Miłości wznosi wśród pustyni!


O, korowody umarłych cieni

Wśród wirowań eterów przestrzeni,

O, płynące kaskady

Pod zamyślonych iw czarne arkady!



O, bez skrzypcowych łkań

Tańce gwiazd pod oponą niebiosów,

O, pląsy, pełne migotań i drgań

Świetlaków wśród kwiecia zapomnień i wrzosów!



Lubicie kamelie,

- Ofelie?

Akacjowe puchy

Czekające na wiatrów podmuchy,

- Izydoro,

- Lenoro?

Na szkarłatach królewskich lilie,

- Emilie?

Tuberozy, co czarem odurzeń tchną,

- Ninon?



O, korowody umarłych cieni

- Ofelie, Izydora, Lenora, Emilie, Ninon - 

Wśród wirowań eterów przestrzeni

O, płynące kaskady

Pod zamyślonych iw czarne arkady!



Księżyca łódź pomyka w dal,

Unosząc kwieciarkę w zaświaty - 

Mróz warzy kwiaty,

- Kamelie, akacje, lilie, tuberozy - 

Najdroższych kwiatów jakżeż jej żal!



O, bez skrzypcowych łkań

Tańce gwiazd pod oponą niebiosów,

O, pląsy, pełne migotań i drgań

Świetlaków wśród kwiecia zapomnień i wrzosów!



(przeł. S. Korab Brzozowski)