Więc ciągle twoje oczy liczą fiołki leśne

- Jeden, sto, potem tysiąc - daleko od dróg?

I nie pozwolisz nigdy, bym kołysać mógł

Jak na huśtawce, ciebie, pogrążoną we śnie?



Jesteś żywym obrazem między paletami

Ułożonymi z kwiatów - bzów i georginii,

Co światłością park zdobią. Tam głos ludzki ginie,

Aby łkał strumień, co wciąż odbiciem nas mami.



Niebo błękitne, niebo kwitnie motylami;

Powiedz, krzykniemy smutkom twoim: "Z jaskółkami

Uciekamy daleko, daleko w marzenie?"



Jak za ten pocałunek, co tak wzruszający,

Bo najprawdziwszy w świecie, nie dziękować słońcu,

Że Rosarium Miłości wznosi wśród pustyni!


Ciemność nie jest tajemnicą. Tajemnica

Jest światłością, a mrok wrogiem jest tajemnic.

I czyż kiedy zamieszka w głębinach ciemnic

Tajemnica, duchem jasna gołębica?

 

Odleciała z łanów słońca, ponad wierzchy,

I wstąpiła do świetlicy duchów świętych -

I nie znajdziesz jej na polach w pień wyciętych,

Ani w duszy tych, co mówią: "Zmierzchy...zmierzchy..."

 

Czasem, stojąc u dwóch światów już granicy,

Starzec ujrzy - i wnet potem w niebo leci.

Czasem mędrzec ją usłyszy w ustach dzieci,

A pragnący ją wypije z ócz krynicy.

 

Jest radością, sercem Słowa wśród płomieni;

Z jej rozkazu śpiewający, ma uśmiechy;

Nie wiedzący, nie znający - same grzechy

i wyrzutów ból, łkający pośród cieni...

 

W ludzkiej mocy jest wykrzyknąć: "Zorze świecą!

Z widnokręgów precz pierzchnęła ciemność marna:

Gołębico! zbóż złotawych oto ziarna,

Oto ołtarz naszej duszy, Tajemnico!"