Więc ciągle twoje oczy liczą fiołki leśne

- Jeden, sto, potem tysiąc - daleko od dróg?

I nie pozwolisz nigdy, bym kołysać mógł

Jak na huśtawce, ciebie, pogrążoną we śnie?



Jesteś żywym obrazem między paletami

Ułożonymi z kwiatów - bzów i georginii,

Co światłością park zdobią. Tam głos ludzki ginie,

Aby łkał strumień, co wciąż odbiciem nas mami.



Niebo błękitne, niebo kwitnie motylami;

Powiedz, krzykniemy smutkom twoim: "Z jaskółkami

Uciekamy daleko, daleko w marzenie?"



Jak za ten pocałunek, co tak wzruszający,

Bo najprawdziwszy w świecie, nie dziękować słońcu,

Że Rosarium Miłości wznosi wśród pustyni!


W każdy wieczór, gdy sen oczy skleja

I sam jestem, przesiąknięty cieniem

Widzę zjawę. Pająk tym widzeniem -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Czy w tajemnym pokoju się kryje?

Niepokoi, a kocham ja przecież.

Ciągle muska dłoń moją, jak kwiecie -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Wiedzą, jasną tak, ciągle pełniejąc

Stopę od stołu, przy którym piszę,

Czuwać będzie wciąż, na ścianie, w ciszy -

     Tarantula nocy, nadzieja.



I ta - moja pieśń - pełna jest cieni,

Smutek, wbrew woli mej, w niej się błąka -

Bo ciągle żyje w niej dusza pająka -

     Tarantuli nocy, nadziei.



Zdmuchnięte świece, dymy tężeją.

Nieruchomy, wciąż czai się pająk;

Znika - wraca znów: przędący majak -

     Co tarantulą nocy, nadzieją.



Nieuchwytna, na stropie czernieje,

Nad mym sercem, co wciąż drżenia pełne,

I w milczeniu tak - snuje swą wełnę -

     Tarantula nocy, nadzieja.



Przędzie uparcie - skórę mi grzeje

Sukno tkane ze snu i z marzenia,

Co wydłuża się, jedwabiem mieni -

     - Tarantula nocy, nadzieja.



Przędzie: czuję jak ciało okleja

Suknia, która prośbą nasiąka,

Odchodzącym dana przez pająka -

     Tarantulę nocy, nadzieję.



Marian Stala