Iż wczoraj smutny byłem, pani

I dzisiaj smutek mnie omotał -

Powinnaś była przyjść, o Złota,

Rozjaśnić mroki mych otchłani.



Bom zagarnięty przez ciemności,

Obawa serce me zacienia -

I czuję już chłód przygnębienia

Trawiący cicho me wnętrzności.



Nie powitałem nadchodzącej.

I sam zostałem, wciąż słuchając

Umarłych liści, co szlochając

Wirują, nikną gdzieś pod słońcem!



I jest tu - jakby pióra ptaków 

Śmiertelne rannych, gdzieś w błękitach

Okrutny wicher w dal rozsypał,

W ciszy porannej, w mgieł orszaku.


Niema, smutna harfa, na Zorzy podmuchy

Czekająca, ma dusza - pokorna jak święci

I nie dbająca wcale, iż jest w niepamięci

           U ludzi, których błądzące są duchy...



Jestem w samotności, samotny bez miary;

Rozmyślaniem uparte tępię swoje grzechy,

A na mych ustach kwitną przedziwne uśmiechy,

           Iż tak bolesnym jest  - czynić ofiary...

 

                              *

                          *      *



Ach! bo moje serce, w ciszy, wielkim szlochem

Łka od jadu, co w łonie samicy wyrasta,

I nie może zrozumieć, że wszelka niewiasta,

           Jeśli nie matką jest, to tylko prochem...



I nie chcę pojąć mózg w swej dumy niebiosach,

Że przepych jego marzeń to szpitalna sala,

Gdzie nadzieja, w agonii, jękiem się użala,

           Żółtawa, z pękiem robaków we włosach!



 

                              *

                          *      *



Więc, łamiąc złość moją i bratnich pokoleń

Pieśnią na cyprysowej wiszącą gałęzi,

Czekam: Rychło ją wyrwie Pan Jasny z uwięzi

           I hymnem we mnie uderzy Wyzwoleń