Iż wczoraj smutny byłem, pani

I dzisiaj smutek mnie omotał -

Powinnaś była przyjść, o Złota,

Rozjaśnić mroki mych otchłani.



Bom zagarnięty przez ciemności,

Obawa serce me zacienia -

I czuję już chłód przygnębienia

Trawiący cicho me wnętrzności.



Nie powitałem nadchodzącej.

I sam zostałem, wciąż słuchając

Umarłych liści, co szlochając

Wirują, nikną gdzieś pod słońcem!



I jest tu - jakby pióra ptaków 

Śmiertelne rannych, gdzieś w błękitach

Okrutny wicher w dal rozsypał,

W ciszy porannej, w mgieł orszaku.


Wszystko co było, było tylko snem...

Ale sen każdy posiada znaczenie,

A ja w swym mózgu blask mam i widzenie

I o ciemnościach rzeczy - dużo wiem.



Poza zwierciadłem żyłem Wschodnich Mórz,

W dziedzinach, kędy rozmyślają magi

I marmurowe drzemią sarkofagi

Z popiołem Wieków i światłością zórz...



I mógłbym ludziom prawić wiele słów,

Jedne zabójcze, a inne rodzące...

Lecz ty co życie masz na jawie śpiące,

Pomyślisz pewnie, że to szereg snów?



I sprzecznie powiesz:"Po co tyle słów?

Niechajże palec zamyka nam usta:

O mowo ludzka, ty jesteś taka pusta,

Kiedy nadeszła już godzina snów!..."



Więc oto milczę, jak nieznany bóg,

Przybywający tajemnie w Tułaczu,

Przed którym, mimo duszy ludzkiej płaczu,

Wciąż zamykasz niegościnny próg!