Iż wczoraj smutny byłem, pani

I dzisiaj smutek mnie omotał -

Powinnaś była przyjść, o Złota,

Rozjaśnić mroki mych otchłani.



Bom zagarnięty przez ciemności,

Obawa serce me zacienia -

I czuję już chłód przygnębienia

Trawiący cicho me wnętrzności.



Nie powitałem nadchodzącej.

I sam zostałem, wciąż słuchając

Umarłych liści, co szlochając

Wirują, nikną gdzieś pod słońcem!



I jest tu - jakby pióra ptaków 

Śmiertelne rannych, gdzieś w błękitach

Okrutny wicher w dal rozsypał,

W ciszy porannej, w mgieł orszaku.


Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem,

Kwiatem wyrosłym w ciszy cudnych łąk...

Oh! jakżem smutny! ale smutek - grzechem,

I oto uśmiech mam w łkaniu mych mąk!...



Czy z tobą jeszcze raz kiedy się zobaczę?

Ludzie się garną do tajemnic wrót:

Jedni znów pójdą na losy tułacze,

Inni już marzą w blasku dobrych cnót...



Lecz ja? lecz moja dusza? moje losy?

O ty wszechwiedna! cos mi o nich mów:

Usta twe moje całowały włosy -

Niech z ust twych wyjdzie dźwięk proroczych słów!



Niech wiem, czy w tobie znajdę kraj ów złoty,

Kędy, po przejściu wszystkich ludzkich dróg,

Miłości mojej rozbiję namioty,

A smutek życia legnie u mych nóg?



Czy też, samotnie, z losami w rozterce,

Uczuję śmierci tajemniczy wiew? -

A noc mi księżyc położy na serce,

A glisty ziemi wyssą moją krew?...



Milczysz...twe oczy, wpatrzone w przestworze,

Próżno badają niezmierzoną dal...

Chustką powiewasz już...Na pełne morze

Wypływają, łodzi, powiernico fal!



Ale z powinnością wiedz: zawsze i wszędzie,

Czy tronem będziemy my, czy grobem świat,

W smutnym istnienia mroku świecić będzie

wspomnienie twoje - cichy ognia kwiat...