Iż wczoraj smutny byłem, pani

I dzisiaj smutek mnie omotał -

Powinnaś była przyjść, o Złota,

Rozjaśnić mroki mych otchłani.



Bom zagarnięty przez ciemności,

Obawa serce me zacienia -

I czuję już chłód przygnębienia

Trawiący cicho me wnętrzności.



Nie powitałem nadchodzącej.

I sam zostałem, wciąż słuchając

Umarłych liści, co szlochając

Wirują, nikną gdzieś pod słońcem!



I jest tu - jakby pióra ptaków 

Śmiertelne rannych, gdzieś w błękitach

Okrutny wicher w dal rozsypał,

W ciszy porannej, w mgieł orszaku.


Przeszłość - w nieogarnionych bezmiarach gasnąca,

Teraźniejszość - w dal falą wciąż uciekająca,

Przyszłość - poblaskiem nikłym we mgłach majacząca.

Śmiejesz się? Płaczesz? Bredzisz sił ostatkiem?

Ucisz serce, człowieku! Ty jesteś tu Świadkiem



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski