Iż wczoraj smutny byłem, pani

I dzisiaj smutek mnie omotał -

Powinnaś była przyjść, o Złota,

Rozjaśnić mroki mych otchłani.



Bom zagarnięty przez ciemności,

Obawa serce me zacienia -

I czuję już chłód przygnębienia

Trawiący cicho me wnętrzności.



Nie powitałem nadchodzącej.

I sam zostałem, wciąż słuchając

Umarłych liści, co szlochając

Wirują, nikną gdzieś pod słońcem!



I jest tu - jakby pióra ptaków 

Śmiertelne rannych, gdzieś w błękitach

Okrutny wicher w dal rozsypał,

W ciszy porannej, w mgieł orszaku.


Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca:

Ogród mój więdnie bez promieni słońca,

I oto idę, z bólem na dnie czaszki,

Po chłodnych ścieżkach, gdzie, jak złote blaszki,

Szeleszczą liście. Czasem, skądś z ustroni,

Powionie zapach, lecz to echo woni,

Subtelne de profundis późnych kwiatów:

Nie masz jaśminów już, ni róż szkarłatów!

Niekiedy na gałęzi nagiej drzewa

Jakiś usiędzie ptak, krótko zaśpiewa

I odlatuje... Jak puste gospody

Chylą się drzewa, na wybrzeżu wody.

A serce bije, dusza tęskni - za czem?

Wodotrysk zrywa się i spada z płaczem...

Szlachetne oczy, które zachwycała

Jasnoróżowa biel żywego ciała,

Spojrzenia teraz zamieniają z Parką...

Oh! jak miłości czas przeminął szparko!

Z złamaną strzałą Eros, wyczerpany,

Leży u zimnych stóp jałowej Diany.

Niebo się krwawi na krańcach zachodu;

Mroki ogarną wnet obszar ogrodu -

I oto dążę, gdzie mnie nikt nie czeka,

Wlokąc za sobą smutny cień - Człowieka.



(Węglem smutku i zgryzoty - III)