Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny

I cierpię bardzo w duchu, abym był litosny...

Słyszę, Słowo ze słońca i pachnącej wiosny

Powstało i już przyszło na ten świat okrutny...



Szuka, kołata do wrót domostw, lecz te - głuche.

O, żal ci, smutno? chciałbyś Gościa przyjąć godnie?

A jednak jeśli w domu twym mieszkają zbrodnie?

Lepiej, by serce było twe, przez litość, suche...



Bo po cóż domowników zasępiać oblicza?

Zmuszać Proroka użyć hańbiącego bicza?

Wiedzieć, jako pierzchają z świetlic opętani?



A potem (godzin krwawych bieg szybko się zbliża)

Wyśnić w ciemnościach widmo olbrzymiego krzyża

I słyszeć straszne Eli! lama sabaktani?...



(Symbole XVI )


Niema, smutna harfa, na Zorzy podmuchy

Czekająca, ma dusza - pokorna jak święci

I nie dbająca wcale, iż jest w niepamięci

           U ludzi, których błądzące są duchy...



Jestem w samotności, samotny bez miary;

Rozmyślaniem uparte tępię swoje grzechy,

A na mych ustach kwitną przedziwne uśmiechy,

           Iż tak bolesnym jest  - czynić ofiary...

 

                              *

                          *      *



Ach! bo moje serce, w ciszy, wielkim szlochem

Łka od jadu, co w łonie samicy wyrasta,

I nie może zrozumieć, że wszelka niewiasta,

           Jeśli nie matką jest, to tylko prochem...



I nie chcę pojąć mózg w swej dumy niebiosach,

Że przepych jego marzeń to szpitalna sala,

Gdzie nadzieja, w agonii, jękiem się użala,

           Żółtawa, z pękiem robaków we włosach!



 

                              *

                          *      *



Więc, łamiąc złość moją i bratnich pokoleń

Pieśnią na cyprysowej wiszącą gałęzi,

Czekam: Rychło ją wyrwie Pan Jasny z uwięzi

           I hymnem we mnie uderzy Wyzwoleń