Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny

I cierpię bardzo w duchu, abym był litosny...

Słyszę, Słowo ze słońca i pachnącej wiosny

Powstało i już przyszło na ten świat okrutny...



Szuka, kołata do wrót domostw, lecz te - głuche.

O, żal ci, smutno? chciałbyś Gościa przyjąć godnie?

A jednak jeśli w domu twym mieszkają zbrodnie?

Lepiej, by serce było twe, przez litość, suche...



Bo po cóż domowników zasępiać oblicza?

Zmuszać Proroka użyć hańbiącego bicza?

Wiedzieć, jako pierzchają z świetlic opętani?



A potem (godzin krwawych bieg szybko się zbliża)

Wyśnić w ciemnościach widmo olbrzymiego krzyża

I słyszeć straszne Eli! lama sabaktani?...



(Symbole XVI )


Ciemność nie jest tajemnicą. Tajemnica

Jest światłością, a mrok wrogiem jest tajemnic.

I czyż kiedy zamieszka w głębinach ciemnic

Tajemnica, duchem jasna gołębica?

 

Odleciała z łanów słońca, ponad wierzchy,

I wstąpiła do świetlicy duchów świętych -

I nie znajdziesz jej na polach w pień wyciętych,

Ani w duszy tych, co mówią: "Zmierzchy...zmierzchy..."

 

Czasem, stojąc u dwóch światów już granicy,

Starzec ujrzy - i wnet potem w niebo leci.

Czasem mędrzec ją usłyszy w ustach dzieci,

A pragnący ją wypije z ócz krynicy.

 

Jest radością, sercem Słowa wśród płomieni;

Z jej rozkazu śpiewający, ma uśmiechy;

Nie wiedzący, nie znający - same grzechy

i wyrzutów ból, łkający pośród cieni...

 

W ludzkiej mocy jest wykrzyknąć: "Zorze świecą!

Z widnokręgów precz pierzchnęła ciemność marna:

Gołębico! zbóż złotawych oto ziarna,

Oto ołtarz naszej duszy, Tajemnico!"