Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny

I cierpię bardzo w duchu, abym był litosny...

Słyszę, Słowo ze słońca i pachnącej wiosny

Powstało i już przyszło na ten świat okrutny...



Szuka, kołata do wrót domostw, lecz te - głuche.

O, żal ci, smutno? chciałbyś Gościa przyjąć godnie?

A jednak jeśli w domu twym mieszkają zbrodnie?

Lepiej, by serce było twe, przez litość, suche...



Bo po cóż domowników zasępiać oblicza?

Zmuszać Proroka użyć hańbiącego bicza?

Wiedzieć, jako pierzchają z świetlic opętani?



A potem (godzin krwawych bieg szybko się zbliża)

Wyśnić w ciemnościach widmo olbrzymiego krzyża

I słyszeć straszne Eli! lama sabaktani?...



(Symbole XVI )


Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni

Ciemnobłękitne fiołki o powiewnej woni,

Niestety, o! Cerery córko, nie wiesz wcale,

Iż ciemny Pluton dąży za tobą zuchwale.

Znieść miana bezpłodnego nie ma już ochoty:

Wenus tymi samymi zraniła go groty,

Jakimi trafia celnie w głębi leśnych cieni

W plemię ptaków i szybko-biegnących jeleni

O, słuchaj krzyków boga! Pod potężną dłonią

Dęba stają rumaki, co od światła stronią, 

Łamiąc swymi kopyty chylące się trzciny

W moczarach, które żywią zdroje Kamaryny.

W tych pieczarach łka Henna, wszech-kwiatów rodzica,

A Cjana swe wody łzami jej podsyca.

Wśród bladych nieboszczyków wnet ty będziesz panią

I Junoną podziemną, władnącą otchłanią.

I oto życie nagle, zgiełkiem swego znoju,

Naruszy nicość w grobów zamkniętą spokoju,

I odtąd wciąż na próżno nieszczęśliwe cienie

Z letejskich nurtów będą piły zapomnienie.



(J.Mor?as)