Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny

I cierpię bardzo w duchu, abym był litosny...

Słyszę, Słowo ze słońca i pachnącej wiosny

Powstało i już przyszło na ten świat okrutny...



Szuka, kołata do wrót domostw, lecz te - głuche.

O, żal ci, smutno? chciałbyś Gościa przyjąć godnie?

A jednak jeśli w domu twym mieszkają zbrodnie?

Lepiej, by serce było twe, przez litość, suche...



Bo po cóż domowników zasępiać oblicza?

Zmuszać Proroka użyć hańbiącego bicza?

Wiedzieć, jako pierzchają z świetlic opętani?



A potem (godzin krwawych bieg szybko się zbliża)

Wyśnić w ciemnościach widmo olbrzymiego krzyża

I słyszeć straszne Eli! lama sabaktani?...



(Symbole XVI )


Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania;

Gwiazdy nieme z wolna gasły pożegnania w niebie;

Szedłem, samotnie łkając na słońca pogrzebie

Między krukami nocy, w krainie wygnania.



Szedłem bez odpoczynku - mimo że ku winie

Zdrożnie żywot się skłania, ani razu przecie

Nie złorzeczyłem tobie, o ty, wonny kwiecie

Miłości, który kwitniesz o skrytej godzinie.



I oto godzina, słodka jako miody,

Niebieska i różowa, dzwoniąc w ranną ciszę,

Raduje się, iż moje pragnienie kołysze

Na falach pieśni pełnej anielskiej nagrody.



O, głębokie wołanie, które szczęście wskrzesza,

Pieszcząc jasną nadzieją dawnych dobrych czasów,

Rozlega się wśród ciemnej okropności lasów,

Gdzie moja dusza głowę, bolejącą, zwiesza...



Lecz pokój! Trud przemknął, lęk, zawrót otchłani, -

Oto spokój magiczny wśród płomieni lotnych,

Oto wino spragnionych, jasny chleb samotnych

I sen pod spojrzeniami Miłującej Pani.