Korab-Brzozowski Wincenty

• Ofiarowanie/Offrande
• Pictor
• Poeta
• Powinowactwo cieni i kwiatów o zmierzchu
• Poznałem życie światów i treść świata...
• Przeciwieństwa
• Ptaszę
• Rondo/Rondeau
• Rozbitek
• Samotna/La Solitaire
• Schyłek
• Spotkanie I (I stał mój namiot...)
• Spotkanie II (Oto długo czyhałaś...)
• Symbole I (Niema, smutna harfa...)
• Symbole II (Na moim czole...)
• Symbole III (Po zachodzie słońc krwawych...)
• Symbole IV (W cielesnych pragnień...)
• Symbole IX (Ciemność nie jest tajemnicą...)
• Symbole V (O niewiasto, wyryłem na ruin...)
• Symbole VI (Panie, przedziwna radość...)
• Symbole VII (Srodze zranione...)
• Symbole VIII (Tysiące gwiazd przychylnych...)
• Symbole X (Wszystko co było, było tylko snem...)
• Symbole XI (Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni...)
• Symbole XII (Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem...)
• Symbole XIII (Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania...)
• Symbole XIV (Tyś piękna jak gwiazdy...)
• Symbole XIX (Już dusza moja, ogień i orlica...)
• Symbole XV (Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki...)
• Symbole XVII (Przechodniu!...)
• Symbole XVIII (W ogrodach śmierci zerwałem irysy...)
• Symbole XX (O, niezbadane są boże wyroki...)
• Symbole XXI (Ja milczenie ust moich zmienię...)
• Symbole XXII (A potem z pnia mojego stanę się okrętem...)
• Świadek
• Tarantula
• Wąż/Le Serpent
• Węglem smutku i zgryzoty - XVI
• Wiosna/Printemps
• Wyrzuty/Reproches
• Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny...
• Zamyślenie
• Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca...

Marzenia, pragnienia, uniesienia: za żywa

W nicość lecące stosu wielkiego płomienie.

O, Nocy! I w ogrodzie twym nie inne żniwa,

Li martwe kwiaty ognia ręka moja zrywa...

I ciężkie mnie nad życiem chyli zamyślenie.



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski

• Ofiarowanie/Offrande
• Pictor
• Poeta
• Powinowactwo cieni i kwiatów o zmierzchu
• Poznałem życie światów i treść świata...
• Przeciwieństwa
• Ptaszę
• Rondo/Rondeau
• Rozbitek
• Samotna/La Solitaire
• Schyłek
• Spotkanie I (I stał mój namiot...)
• Spotkanie II (Oto długo czyhałaś...)
• Symbole I (Niema, smutna harfa...)
• Symbole II (Na moim czole...)
• Symbole III (Po zachodzie słońc krwawych...)
• Symbole IV (W cielesnych pragnień...)
• Symbole IX (Ciemność nie jest tajemnicą...)
• Symbole V (O niewiasto, wyryłem na ruin...)
• Symbole VI (Panie, przedziwna radość...)
• Symbole VII (Srodze zranione...)
• Symbole VIII (Tysiące gwiazd przychylnych...)
• Symbole X (Wszystko co było, było tylko snem...)
• Symbole XI (Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni...)
• Symbole XII (Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem...)
• Symbole XIII (Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania...)
• Symbole XIV (Tyś piękna jak gwiazdy...)
• Symbole XIX (Już dusza moja, ogień i orlica...)
• Symbole XV (Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki...)
• Symbole XVII (Przechodniu!...)
• Symbole XVIII (W ogrodach śmierci zerwałem irysy...)
• Symbole XX (O, niezbadane są boże wyroki...)
• Symbole XXI (Ja milczenie ust moich zmienię...)
• Symbole XXII (A potem z pnia mojego stanę się okrętem...)
• Świadek
• Tarantula
• Wąż/Le Serpent
• Węglem smutku i zgryzoty - XVI
• Wiosna/Printemps
• Wyrzuty/Reproches
• Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny...
• Zamyślenie
• Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca...

O, korowody umarłych cieni

Wśród wirowań eterów przestrzeni,

O, płynące kaskady

Pod zamyślonych iw czarne arkady!



O, bez skrzypcowych łkań

Tańce gwiazd pod oponą niebiosów,

O, pląsy, pełne migotań i drgań

Świetlaków wśród kwiecia zapomnień i wrzosów!



Lubicie kamelie,

- Ofelie?

Akacjowe puchy

Czekające na wiatrów podmuchy,

- Izydoro,

- Lenoro?

Na szkarłatach królewskich lilie,

- Emilie?

Tuberozy, co czarem odurzeń tchną,

- Ninon?



O, korowody umarłych cieni

- Ofelie, Izydora, Lenora, Emilie, Ninon - 

Wśród wirowań eterów przestrzeni

O, płynące kaskady

Pod zamyślonych iw czarne arkady!



Księżyca łódź pomyka w dal,

Unosząc kwieciarkę w zaświaty - 

Mróz warzy kwiaty,

- Kamelie, akacje, lilie, tuberozy - 

Najdroższych kwiatów jakżeż jej żal!



O, bez skrzypcowych łkań

Tańce gwiazd pod oponą niebiosów,

O, pląsy, pełne migotań i drgań

Świetlaków wśród kwiecia zapomnień i wrzosów!



(przeł. S. Korab Brzozowski)

• Ofiarowanie/Offrande
• Pictor
• Poeta
• Powinowactwo cieni i kwiatów o zmierzchu
• Poznałem życie światów i treść świata...
• Przeciwieństwa
• Ptaszę
• Rondo/Rondeau
• Rozbitek
• Samotna/La Solitaire
• Schyłek
• Spotkanie I (I stał mój namiot...)
• Spotkanie II (Oto długo czyhałaś...)
• Symbole I (Niema, smutna harfa...)
• Symbole II (Na moim czole...)
• Symbole III (Po zachodzie słońc krwawych...)
• Symbole IV (W cielesnych pragnień...)
• Symbole IX (Ciemność nie jest tajemnicą...)
• Symbole V (O niewiasto, wyryłem na ruin...)
• Symbole VI (Panie, przedziwna radość...)
• Symbole VII (Srodze zranione...)
• Symbole VIII (Tysiące gwiazd przychylnych...)
• Symbole X (Wszystko co było, było tylko snem...)
• Symbole XI (Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni...)
• Symbole XII (Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem...)
• Symbole XIII (Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania...)
• Symbole XIV (Tyś piękna jak gwiazdy...)
• Symbole XIX (Już dusza moja, ogień i orlica...)
• Symbole XV (Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki...)
• Symbole XVII (Przechodniu!...)
• Symbole XVIII (W ogrodach śmierci zerwałem irysy...)
• Symbole XX (O, niezbadane są boże wyroki...)
• Symbole XXI (Ja milczenie ust moich zmienię...)
• Symbole XXII (A potem z pnia mojego stanę się okrętem...)
• Świadek
• Tarantula
• Wąż/Le Serpent
• Węglem smutku i zgryzoty - XVI
• Wiosna/Printemps
• Wyrzuty/Reproches
• Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny...
• Zamyślenie
• Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca...

Oto długo czyhałaś, niewiasto,

Na tej drodze,

Z wzrokiem utkwionym w miasto,

Którego się wznoszą wieżyce i tumy,

Jako pomniki dumy,

Lśniące w słonecznej pożodze



Oto przychodzę...



Lecz wiedz, rozczarowane są czasy,

Że lęk i trwoga ogarniają duszę -

I, nim pójdziemy społem, wpierw muszę

Tajemną pojąć treść i cel twej krasy.

Postawa twoja jako wotywne drzewo zaklęte,

Którego owoce święte

Każdy ma zerwać prawo, czy jasny jego ród,

Czy podły i nikczemny, aby łagodził trud

Podróży swej - drogą jałową...



Postawa twoja jako wotywne drzewo zaklęte,

W syryjskiej ziemi i dlatego smutki niepojęte

Powstają we mnie rzeszą pogrzebową...

I gniewu mojego orzeł się trzepoce,

I, widzę, wspiął się! wnet skrzydła rozpostrze

I runie z słońca! i zatopi ostrze

Szponów w pierś i dziób swój krzywy w oczodoły

Nędzarza, co twoje zerwie owoce,

Słodkie, a jednak suche, jak popioły!...



A potem własne będę krwawił serce,

Iż zazdrości toporem

Pień twój w perz zdruzgocę!

A  ciało twoje z próchnem weźmie ślub!

A potem będę żył w poniewierce

Haniebnym tworem,

Lecz ten, który przyjść miał po mnie, ujrzy twój grób!...



Oczy twoje...Pamiętam pieczary,

U gór wysokich podnóża,

Kędy majaczy

Upadek mój w rozpaczy!



Pamiętam obszary,

chmur hebanowych ściśnięte obręczą,

A jednak jasne, nieskończoności obszary,

Gdzie klęczą moje zachwyty - przed zguby godziną...

A dwie błyskawice prężą się do skoku

I zwycięsko zabłysną w nadchodzącym mroku!



Pamiętam moczary,

Nieruchome, mętne wody, gdzie zgnilizną siną

Ciała topielców przerażonych płyną,

A nad nimi komarów roje i much chmary,

Zbite w jakieś ruchome opary,

Jęczą nudą żałobną i szmerem muzyki

Zgonów, a z piekieł powstałe mary

Tańczą, a z zielonych ich rąk,

W krąg,

Niby ogniste ptaki,

Fruwają błękitne majaki...



I gaśnie lampa Mędrców,

A Poeci - błądzą...