Korab-Brzozowski Wincenty

• Ofiarowanie/Offrande
• Pictor
• Poeta
• Powinowactwo cieni i kwiatów o zmierzchu
• Poznałem życie światów i treść świata...
• Przeciwieństwa
• Ptaszę
• Rondo/Rondeau
• Rozbitek
• Samotna/La Solitaire
• Schyłek
• Spotkanie I (I stał mój namiot...)
• Spotkanie II (Oto długo czyhałaś...)
• Symbole I (Niema, smutna harfa...)
• Symbole II (Na moim czole...)
• Symbole III (Po zachodzie słońc krwawych...)
• Symbole IV (W cielesnych pragnień...)
• Symbole IX (Ciemność nie jest tajemnicą...)
• Symbole V (O niewiasto, wyryłem na ruin...)
• Symbole VI (Panie, przedziwna radość...)
• Symbole VII (Srodze zranione...)
• Symbole VIII (Tysiące gwiazd przychylnych...)
• Symbole X (Wszystko co było, było tylko snem...)
• Symbole XI (Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni...)
• Symbole XII (Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem...)
• Symbole XIII (Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania...)
• Symbole XIV (Tyś piękna jak gwiazdy...)
• Symbole XIX (Już dusza moja, ogień i orlica...)
• Symbole XV (Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki...)
• Symbole XVII (Przechodniu!...)
• Symbole XVIII (W ogrodach śmierci zerwałem irysy...)
• Symbole XX (O, niezbadane są boże wyroki...)
• Symbole XXI (Ja milczenie ust moich zmienię...)
• Symbole XXII (A potem z pnia mojego stanę się okrętem...)
• Świadek
• Tarantula
• Wąż/Le Serpent
• Węglem smutku i zgryzoty - XVI
• Wiosna/Printemps
• Wyrzuty/Reproches
• Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny...
• Zamyślenie
• Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca...

Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca:

Ogród mój więdnie bez promieni słońca,

I oto idę, z bólem na dnie czaszki,

Po chłodnych ścieżkach, gdzie, jak złote blaszki,

Szeleszczą liście. Czasem, skądś z ustroni,

Powionie zapach, lecz to echo woni,

Subtelne de profundis późnych kwiatów:

Nie masz jaśminów już, ni róż szkarłatów!

Niekiedy na gałęzi nagiej drzewa

Jakiś usiędzie ptak, krótko zaśpiewa

I odlatuje... Jak puste gospody

Chylą się drzewa, na wybrzeżu wody.

A serce bije, dusza tęskni - za czem?

Wodotrysk zrywa się i spada z płaczem...

Szlachetne oczy, które zachwycała

Jasnoróżowa biel żywego ciała,

Spojrzenia teraz zamieniają z Parką...

Oh! jak miłości czas przeminął szparko!

Z złamaną strzałą Eros, wyczerpany,

Leży u zimnych stóp jałowej Diany.

Niebo się krwawi na krańcach zachodu;

Mroki ogarną wnet obszar ogrodu -

I oto dążę, gdzie mnie nikt nie czeka,

Wlokąc za sobą smutny cień - Człowieka.



(Węglem smutku i zgryzoty - III)

• Ofiarowanie/Offrande
• Pictor
• Poeta
• Powinowactwo cieni i kwiatów o zmierzchu
• Poznałem życie światów i treść świata...
• Przeciwieństwa
• Ptaszę
• Rondo/Rondeau
• Rozbitek
• Samotna/La Solitaire
• Schyłek
• Spotkanie I (I stał mój namiot...)
• Spotkanie II (Oto długo czyhałaś...)
• Symbole I (Niema, smutna harfa...)
• Symbole II (Na moim czole...)
• Symbole III (Po zachodzie słońc krwawych...)
• Symbole IV (W cielesnych pragnień...)
• Symbole IX (Ciemność nie jest tajemnicą...)
• Symbole V (O niewiasto, wyryłem na ruin...)
• Symbole VI (Panie, przedziwna radość...)
• Symbole VII (Srodze zranione...)
• Symbole VIII (Tysiące gwiazd przychylnych...)
• Symbole X (Wszystko co było, było tylko snem...)
• Symbole XI (Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni...)
• Symbole XII (Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem...)
• Symbole XIII (Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania...)
• Symbole XIV (Tyś piękna jak gwiazdy...)
• Symbole XIX (Już dusza moja, ogień i orlica...)
• Symbole XV (Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki...)
• Symbole XVII (Przechodniu!...)
• Symbole XVIII (W ogrodach śmierci zerwałem irysy...)
• Symbole XX (O, niezbadane są boże wyroki...)
• Symbole XXI (Ja milczenie ust moich zmienię...)
• Symbole XXII (A potem z pnia mojego stanę się okrętem...)
• Świadek
• Tarantula
• Wąż/Le Serpent
• Węglem smutku i zgryzoty - XVI
• Wiosna/Printemps
• Wyrzuty/Reproches
• Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny...
• Zamyślenie
• Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca...

Skądże w tobie te burze skłębione

Już od świtu, o, serce zbiedzone?

Czy obelgi dotkliwej doznało?

Albo raczej ptaszyną tyś małą,

Zbyt już długo w swej klatce więzione?



z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski

• Ofiarowanie/Offrande
• Pictor
• Poeta
• Powinowactwo cieni i kwiatów o zmierzchu
• Poznałem życie światów i treść świata...
• Przeciwieństwa
• Ptaszę
• Rondo/Rondeau
• Rozbitek
• Samotna/La Solitaire
• Schyłek
• Spotkanie I (I stał mój namiot...)
• Spotkanie II (Oto długo czyhałaś...)
• Symbole I (Niema, smutna harfa...)
• Symbole II (Na moim czole...)
• Symbole III (Po zachodzie słońc krwawych...)
• Symbole IV (W cielesnych pragnień...)
• Symbole IX (Ciemność nie jest tajemnicą...)
• Symbole V (O niewiasto, wyryłem na ruin...)
• Symbole VI (Panie, przedziwna radość...)
• Symbole VII (Srodze zranione...)
• Symbole VIII (Tysiące gwiazd przychylnych...)
• Symbole X (Wszystko co było, było tylko snem...)
• Symbole XI (Kiedy w tej to wiosennej ty zrywasz się ustroni...)
• Symbole XII (Więc pożegnana bądź ziemi uśmiechem...)
• Symbole XIII (Szedłem. Ciało się gięło moje z wyczerpania...)
• Symbole XIV (Tyś piękna jak gwiazdy...)
• Symbole XIX (Już dusza moja, ogień i orlica...)
• Symbole XV (Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki...)
• Symbole XVII (Przechodniu!...)
• Symbole XVIII (W ogrodach śmierci zerwałem irysy...)
• Symbole XX (O, niezbadane są boże wyroki...)
• Symbole XXI (Ja milczenie ust moich zmienię...)
• Symbole XXII (A potem z pnia mojego stanę się okrętem...)
• Świadek
• Tarantula
• Wąż/Le Serpent
• Węglem smutku i zgryzoty - XVI
• Wiosna/Printemps
• Wyrzuty/Reproches
• Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny...
• Zamyślenie
• Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca...

Zaiste, bracie, dziwnie gdy mówią Proroki:

Nie wiedzieć, czy ich słowo żywi, czy zabija?

Czasem w granatu kwiecie ukrywa się żmija,

Czasem w szczelinach ruin rosy lśnią uroki.



Umysł ludzki jest jako ocean głęboki,

Tym głębszy, iż się niebo w nim chmurne odbija...

A duszy naszej narcyz, biały jak lilija,

Tym bielszy, iż schylony nad głębią, gdzie mroki.



I tak wszystko! Płomiennych ogni stos - spowija

Ziemny, nieunikniony dym w głuche obłoki -

A z gór patrzący, widzi: człowiek idzie - mija...

A tylko puste słychać w uszach kroki, kroki...