Żadna z mych pieśni nie dobiegnie końca:

Ogród mój więdnie bez promieni słońca,

I oto idę, z bólem na dnie czaszki,

Po chłodnych ścieżkach, gdzie, jak złote blaszki,

Szeleszczą liście. Czasem, skądś z ustroni,

Powionie zapach, lecz to echo woni,

Subtelne de profundis późnych kwiatów:

Nie masz jaśminów już, ni róż szkarłatów!

Niekiedy na gałęzi nagiej drzewa

Jakiś usiędzie ptak, krótko zaśpiewa

I odlatuje... Jak puste gospody

Chylą się drzewa, na wybrzeżu wody.

A serce bije, dusza tęskni - za czem?

Wodotrysk zrywa się i spada z płaczem...

Szlachetne oczy, które zachwycała

Jasnoróżowa biel żywego ciała,

Spojrzenia teraz zamieniają z Parką...

Oh! jak miłości czas przeminął szparko!

Z złamaną strzałą Eros, wyczerpany,

Leży u zimnych stóp jałowej Diany.

Niebo się krwawi na krańcach zachodu;

Mroki ogarną wnet obszar ogrodu -

I oto dążę, gdzie mnie nikt nie czeka,

Wlokąc za sobą smutny cień - Człowieka.



(Węglem smutku i zgryzoty - III)


Z życia strącony szczytów, jestem zawsze smutny

I cierpię bardzo w duchu, abym był litosny...

Słyszę, Słowo ze słońca i pachnącej wiosny

Powstało i już przyszło na ten świat okrutny...



Szuka, kołata do wrót domostw, lecz te - głuche.

O, żal ci, smutno? chciałbyś Gościa przyjąć godnie?

A jednak jeśli w domu twym mieszkają zbrodnie?

Lepiej, by serce było twe, przez litość, suche...



Bo po cóż domowników zasępiać oblicza?

Zmuszać Proroka użyć hańbiącego bicza?

Wiedzieć, jako pierzchają z świetlic opętani?



A potem (godzin krwawych bieg szybko się zbliża)

Wyśnić w ciemnościach widmo olbrzymiego krzyża

I słyszeć straszne Eli! lama sabaktani?...



(Symbole XVI )